Medytacja określana jest bardzo często jako praca nad umysłem i jego rozwojem. Medytacja ma wiele rozmaitych celów. Nieprzerwana uwaga skoncentroŹwana na tym, co dzieje się wewnątrz i na zewnątrz jednostki tworzy przełoŹmowe doświadczenie wolności, które buddyjscy uczeni nazywają "wkraczaŹniem w szeregi zacnych". Oznacza to uwolnienie się od sytuacji, w której nasza tożsamość ogranicza się tylko do jednego stanu oraz otwarcie się na peŹłen dystansu kontakt z różnymi wewnętrznymi stanami i procesami. Większość technik medytacyjnych, wyłączając tai chi oraz ruch autentyczŹny, zaniedbuje emocje oraz twórczy, spontaniczny ruch jednostki. Żadna z metod nie proponuje, aby tworzyć lub odkrywać ruch. VipasyŹana i Zen powstrzymują spontanicznie powstające ruchy albo też programują pewne specyficzne rodzaje ruchu. Wiele metod medytacyjnych niszczy związki człowieka ze zwykłymi, codziennymi sprawami i wprowadza go w odmienne stany świadomości. Powodem tego nie jest jednak wzgląd na to, że odmienne stany poszerzają psychikę człowieka, lecz niemożność poradzenia sobie za pomocą tych metod z codziennymi problemami w jakiś inny sposób. Każde podejście psychologiczne, które wypiera napięcia obecne w ciele sprawia, że stają się one trudniej dostępne dla świadomości. Jest prawdopoŹdobne, że owe napięcia włączają się wówczas w zbiorowe pule psychologiczŹne lub też, że pojawiają się ponownie w komórkowych procesach jednostki, co powoduje, że są one wtedy niedostępne dla świadomości.